Entezopatie

Choroba polega na uwalnianiu się z chorobowo zmienionego podłoża chrząstki czy kości pozbawionej okostnej – pojedynczych pęczków włókien ścięgnistych. Wskutek przemieszczenia wyrwanych włókien wraz z komórkami chrząstki lub kości w głąb ścięgna powstają patologiczne kościotworzenia. Są to specyficzne wyrośla kostne.

Proces choroby doprowadza do osłabienia wydolności ścięgien, co może skutkować ich przerwaniem w miejscu połączenia z kością.

Głównym objawem entezopatii jest ból i obrzęk nasilający się podczas ruchu kończyn.

Przykłady entezopatii:

• Entezopatia wiązadła rzepki – wiązadła rzepki mają bardzo dużą wytrzymałość, jednak mimo  to częste mikrourazy spowodowane przeciążeniami mogą je uszkodzić. Głównym objawem jest ból w okolicy podrzepkowej pojawiający się po wysiłku i ustępujący po dłuższym odpoczynku. Oprócz bólu pojawia się również uczucie pełności, niepewności oraz ucisku w okolicy dolnego brzegu rzepki.
• Entezopatia mięśnia podkolanowego – mięsień podkolanowy jest szczególnie wykorzystywany podczas biegania. Może on ulec przeciążeniu podczas biegania po pagórkowatym terenie lub po pochyłej bieżni. Objawem jest ból po bocznej stronie stawu kolanowego.
• Entezopatia mięśnia dwugłowego uda – mięsień dwugłowy uda jest to silny zginacz podudzia w stawie kolanowym. Ból występuje po bocznej stronie stawu kolanowego. U niektórych osób pojawia się także tkliwość przy ucisku od boku i tyłu głowy kości strzałkowej.
• Entezopatia rozcięgna podeszwowego – rozcięgno podeszwowe ma za zadanie stabilizację stopy podczas chodu i biegania. Ból w okolicy przyczepu piętowego rozcięgna podeszwowego często występuje zarówno u sportowców, jak i osób nie uprawiających sportu. U osób nie aktywnych fizycznie choroba najczęściej pojawia się w wieku między 45, a 60 rokiem życia. Najmocniejszy ból oraz sztywność stopy pojawia się zaraz po wstaniu z łóżka.

Leczenie polega na unieruchomieniu kończyny w opatrunku gipsowym. Oprócz tego, choremu podaje się środki przeciwbólowe i przeciwzapalne. W stanach przewlekłych zalecane jest także wprowadzenie zabiegów fizykoterapeutycznych. W niektórych przypadkach niezbędne jest leczenie chirurgiczne.